இன்றைய வேத பகுதி: 1 பேதுரு 2:1–12

பக்திமானா? ஆவிக்குரியவரா?

ஒருவர் ஒரு நீண்டகால கிறிஸ்தவ பக்தர்.

ஆராதனை, ஜெபம், வேத தியானம், இறைப்பணி, பக்தி ஒழுங்குகள் என பல நல்ல விஷயங்கள் அவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்தன.

அவர் சபைக்குச் செல்வார்,

ஜெபிப்பார்,

வேதாகமத்தை வாசிப்பார்,

தேவ ஊழியங்களிலும் ஈடுபடுவார்,

பிறருக்கு உதவிகளும் செய்வார்,

வெளிப்பார்வைக்கு அவர் ஒரு நல்ல பக்திமான்.

ஆனால், அவருடைய சுபாவங்களும் பண்புகளும் கர்த்தரைப் பிரதிபலிக்கும் தன்மையுடையவையாக இல்லை.

தனக்குள் கர்த்தரை அறிந்த ஆழமான அனுபவமோ, அவரால் வழிநடத்தப்படும் ஆவிக்குரிய அனுபவமோ அவரிடம் இல்லை.

ஆம், அவர் நல்ல பக்திமான்.

ஆனால், உண்மையான அர்த்தத்தில் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியுள்ளவர் அல்ல.

அவர் தேவனை வழிபட்டு திருப்தியடைகின்றவர்.

ஆனால், தேவனுடைய வழிகளில் நடப்பதற்கான ஆவிக்குரிய ஆற்றலைப் பெற்றவராக வளரவில்லை.

இதுவே நம்மையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

நாம் எவ்வளவு காலமாக கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கிறோம் என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் கிறிஸ்து எவ்வளவு வெளிப்படுகிறார் என்பதே முக்கியம்.

வேதாகம அறிவு மட்டும் போதுமா?

இவருக்குத் தேவன் உரைத்த வார்த்தைகள் வேதாகமத்தின் மூலம் நன்கு தெரியும்.

பல வசனங்கள் தெரியும்,

பல வேத சத்தியங்களை விளக்கத் தெரியும்,

பக்தி வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசவும் தெரியும்,

ஆனால், அவருடைய இருதயத்தில் ஆண்டவர் பேசுவதை உணர்ந்த அனுபவம் இல்லை.

வேதாகமத்தை வாசிப்பது ஒரு விஷயம்.

ஆனால், வாசிக்கும் வசனத்தின் மூலம் தேவன் நம்மை மாற்றுவது இன்னொரு விஷயம்.

தேவனுடைய வார்த்தையை அறிவது ஒரு விஷயம்.

ஆனால், அந்த வார்த்தை நம்முடைய வாழ்க்கையை வழிநடத்துவது இன்னொரு விஷயம்.

நாம் வேதாகமத்தை தினமும் வாசிக்கலாம்,

பல பிரசங்கங்களைக் கேட்கலாம்,

அநேக ஆவிக்குரிய செய்திகளை அறிந்திருக்கலாம்.

ஆனால், ஒரு முக்கியமான கேள்வி இருக்கிறது:

அவை நம்மை மாற்றுகின்றனவா?

நம்முடைய:

- சிந்தனைகள் மாறுகின்றனவா?
- வார்த்தைகள் மாறுகின்றனவா?
- குணங்கள் மாறுகின்றனவா?
- கோபம் குறைகிறதா?
- அன்பு அதிகரிக்கிறதா?
- பொறுமை வளருகிறதா?
- பிறரை மன்னிக்கும் தன்மை பெருகுகிறதா?
- கிறிஸ்துவின் தன்மைகள் வெளிப்படுகின்றனவா?

தேவனுடைய வார்த்தை நம்முடைய அறிவை மட்டும் நிரப்பாமல், நம்முடைய வாழ்க்கையையும் மாற்ற வேண்டும்.

அப்போதுதான் அது உண்மையான ஆவிக்குரிய அனுபவமாக மாறுகிறது.

பக்தி ஒழுங்குகள் வளர்ச்சியை உண்டாக்குகிறதா?

சிலர் பக்தி விஷயங்களில் மிகவும் ஒழுங்கும் கிரமமுமானவர்களாக இருப்பார்கள்.

தினமும் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் ஜெபிப்பார்கள்.

வேதாகமம் வாசிப்பார்கள்.

சபை ஆராதனைகளில் தவறாமல் கலந்துகொள்வார்கள்.

இறைப்பணிகளிலும் ஈடுபடுவார்கள்.

பிறருக்கு உதவிகளும் செய்வார்கள்.

இவை அனைத்தும் நல்லவை.

ஆனால், இவை அனைத்தும் இருந்தும் ஒருவரால் பிறருடைய தவறுகளைச் சகிக்க முடியவில்லை என்றால்?

பிறருடைய குறைகளைத் தாங்க முடியவில்லை என்றால்?

யாராவது தவறு செய்தால் உடனடியாக கோபப்படுகிறோம் என்றால்?

மன்னிக்க முடியவில்லை என்றால்?

அப்போது நம்முடைய பக்தி வாழ்க்கையை நாம் மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

பக்தியில் தொடர்ந்து இருப்பது மட்டும் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி அல்ல,

பரிசுத்தமான வாழ்க்கையில் மேலும் மேலும் பிரகாசிப்பதே உண்மையான ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி.

ஒரு மரம் எந்த இடத்தில் நிற்கிறது என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல,

அது எப்படிப்பட்ட கனிகளைத் தருகிறது என்பதே முக்கியம்.

அதேபோல, நாம் எத்தனை ஆண்டுகளாக சபையில் இருக்கிறோம் என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல,

எத்தனை ஆண்டுகளாக ஜெபிக்கிறோம் என்பதும் மட்டும் முக்கியமல்ல,

எத்தனை ஆண்டுகளாக ஊழியம் செய்கிறோம் என்பதும் மட்டும் முக்கியமல்ல,

நம்முடைய வாழ்க்கை என்ன கனிகளைத் தருகிறது என்பதே முக்கியம்.

காலம் கடந்தால் மட்டும் வளர்ச்சி வராது:

நீண்ட காலமாக கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் இருப்பது மட்டுமே ஆவிக்குரிய அனுபவம் அல்ல.

கிறிஸ்துவோடு ஏற்பட்ட உறவின் மூலம் நாளுக்கு நாள் பிரகாசிக்கும் அனுபவங்களே உண்மையான ஆவிக்குரிய அனுபவங்கள்.

சில குடும்பங்களில் 25-வது திருமண நாள், 50-வது திருமண நாள் என்று திருமண வாழ்க்கையின் காலங்களைக் கணக்கிட்டு கொண்டாடுவார்கள்.

பல ஆண்டுகள் கணவன் மனைவியாக வாழ்ந்திருப்பார்கள்.

ஆனால், அந்த ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ற அளவில் அவர்களுக்கிடையில் அன்பு வளர்ந்திருக்காது.

புரிந்துகொள்ளுதல் அதிகரித்திருக்காது.

பரஸ்பர உறவு மேம்பட்டிருக்காது.

ஏன்?

அவர்கள் பல ஆண்டுகள் ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்திருக்கலாம்.

ஆனால், ஒருவரோடு ஒருவர் உண்மையான ஐக்கியத்தோடும் உறவோடும் வாழ்ந்திருக்காமல் இருக்கலாம்.

காலம் கடந்தது.

ஆனால், உறவு வளரவில்லை.

நாட்கள் சென்றன.

ஆனால், அனுபவங்கள் பெருகவில்லை.

வருடங்கள் அதிகரித்தன.

ஆனால், அன்பு அதிகரிக்கவில்லை.

அப்போது அந்த வாழ்க்கை இயந்திரம் போலத் தொடர ஆரம்பிக்கிறது.

அதேபோல, நாம் பல ஆண்டுகளாக கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால், ஆண்டுகள் மட்டும் அதிகரித்து, கிறிஸ்துவோடு உள்ள உறவு வளரவில்லை என்றால், நம்முடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையும் இயந்திரம் போல மாறிவிடும்.

கடமையாக அல்ல, உறவாக:

நம் தேவன் வெறுமனே வழிபாட்டைப் பெறும் ஒரு கடவுள் அல்ல.

அவர் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நம்மோடு நடக்க விரும்புகிற தேவன்.

நம்மோடு பேச விரும்புகிற தேவன்.

நம்மை வழிநடத்த விரும்புகிற தேவன்.

நம்மை மாற்ற விரும்புகிற தேவன்.

நம்முடைய வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் தம்முடைய வழியை அறியச் செய்ய விரும்புகிற தேவன்.

எனவே, கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வெறும் கடமைகளின் பட்டியலாக இருக்கக்கூடாது.

ஜெபித்தோமா?

வேதாகமம் வாசித்தோமா?

ஆராதனைக்குச் சென்றோமா?

ஊழியம் செய்தோமா?

என்று கடமைகளை நிறைவேற்றிவிட்டு முடிந்துவிடும் வாழ்க்கையாக இருக்கக்கூடாது.

இந்த எல்லா செயல்களின் மூலமும் கிறிஸ்துவோடு உள்ள உறவு ஆழமாக வேண்டும்.

ஜெபம் நம்மை தேவனிடம் நெருக்கமாக்க வேண்டும்.

வேதாகமம் நம்மை மாற்ற வேண்டும்.

சோதனைகள் தேவனை அதிகமாகச் சார்ந்துகொள்ளக் கற்றுத்தர வேண்டும்.

தோல்விகள் நம்மை தாழ்மைப்படுத்த வேண்டும்.

வெற்றிகள் தேவனை மகிமைப்படுத்தத் தூண்ட வேண்டும்.

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் தேவனோடு நடப்பதற்கான ஒரு புதிய அனுபவமாக மாற வேண்டும்.

அனுபவங்கள் பெருக வேண்டும்:

தேவனோடு நடக்கின்ற வாழ்க்கையில் காலம் போகப்போக அனுபவங்கள் பெருக வேண்டும்.

ஒரு காலத்தில் நாம் சந்தித்த சோதனைகளில் தேவன் எப்படி உதவினார் என்பதை அறிய வேண்டும்.

நெருக்கடியான நேரங்களில் அவர் எப்படி வழிநடத்தினார் என்பதை அனுபவிக்க வேண்டும்.

தவறு செய்தபோது அவர் எப்படி நம்மை உணர்த்தினார் என்பதை அறிய வேண்டும்.

முடியாத சூழ்நிலையில் அவர் எப்படி வழி ஏற்படுத்தினார் என்பதை அனுபவிக்க வேண்டும்.

பயந்த நேரங்களில் அவர் எப்படி தைரியம் கொடுத்தார் என்பதை நினைவுகூர வேண்டும்.

நாம் பலவீனமாக இருந்தபோது அவர் எப்படி நம்மைத் தாங்கினார் என்பதை உணர வேண்டும்.

இதுபோன்ற அனுபவங்களே நம்முடைய விசுவாசத்தை வளர்க்கின்றன.

ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை என்பது புத்தகத்தில் படித்த அறிவு மட்டும் அல்ல.

தேவனோடு நடந்து பெற்ற அனுபவங்களும் ஆகும்.

நேற்று தேவனை அறிந்ததைவிட இன்று அவரை இன்னும் அதிகமாக அறிய வேண்டும்.

இன்று பெற்ற அனுபவத்தைவிட நாளை அவரோடு இன்னும் ஆழமாக நடக்க வேண்டும்.

இதுவே வளர்ச்சி.

அனுபவமில்லாத பக்தி இனிக்காது:

அனுபவங்கள் அதிகமாகாமல், எல்லாமே கடமையாகத் தொடர்ந்தால், ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை இனிக்காமல் போகும்.

ஜெபமும் ஒரு கடமையாகிவிடும்.

வேதாகம வாசிப்பும் ஒரு கடமையாகிவிடும்.

ஆராதனையும் ஒரு பழக்கமாகிவிடும்.

சபைக்குச் செல்வதும் ஒரு வழக்கமாகிவிடும்.

ஊழியமும் ஒரு பொறுப்பாக மட்டுமே மாறிவிடும்.

அப்போது வாழ்க்கையில் சந்தோஷம் குறைந்து விடும்.

வளர்ச்சி குறைந்து விடும்.

கனிகளும் குறைந்து விடும்.

ஆனால், தேவனோடு உண்மையான உறவு இருக்கும்போது ஒவ்வொரு நாளும் புதிய அர்த்தம் பெறுகிறது.

வேதாகம வசனம் நம்மோடு பேசுகிறது.

ஜெபம் தேவனோடு உரையாடலாக மாறுகிறது.

சோதனைகள் விசுவாச அனுபவங்களாக மாறுகின்றன.

வாழ்க்கை தேவனுடைய வழிநடத்துதலைக் காணும் பயணமாக மாறுகிறது.

கிறிஸ்துவோடு வளருவோம்:

1 பேதுரு 2-ஆம் அதிகாரம் வளர்ச்சியைப் பற்றி நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது.

புதிதாய்ப் பிறந்த குழந்தை வளர வேண்டியது போல, நாமும் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் வளர வேண்டும்.

ஒரு குழந்தை பிறந்த நிலையிலேயே எப்போதும் இருப்பதில்லை.

அது நாளுக்கு நாள் வளர்கிறது.

அதேபோல, நாம் ஆண்டுகள் பல கடந்தும் அதே சுபாவங்களோடு இருக்கக்கூடாது.

அதே கோபம்,

அதே பொறுமையின்மை,

அதே மன்னிக்க முடியாத மனம்,

அதே பொறாமை,

அதே உலகப்பற்று,

அதே ஆவிக்குரிய பலவீனம்,

இவற்றோடு வருடங்கள் கடந்து கொண்டிருக்கக்கூடாது.

தேவனோடு நடக்கும்போது நாம் வளர வேண்டும்.

நம்முடைய பழைய குணங்கள் குறைய வேண்டும்.

கிறிஸ்துவின் குணங்கள் அதிகரிக்க வேண்டும்.

நம்முடைய சுயம் குறைய வேண்டும்.

தேவனுடைய சித்தம் அதிகமாக வெளிப்பட வேண்டும்.

காலம் கடப்பது மட்டும் போதாது.

கிறிஸ்துவோடு வளர வேண்டும்.

இன்று சிந்திப்போம்:

நான் எத்தனை ஆண்டுகளாக கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் இருக்கிறேன்?

அந்த ஆண்டுகளுக்கு ஏற்ற அளவில் என்னுடைய ஆவிக்குரிய அனுபவங்களும் வளர்ந்திருக்கின்றனவா?

நான் பக்தி ஒழுங்குகளை மட்டும் பின்பற்றுகிறேனா?

அல்லது அவற்றின் மூலம் கிறிஸ்துவோடு உண்மையான உறவில் வளர்கிறேனா?

வேதாகமத்தை வாசிப்பது என் அறிவை மட்டும் அதிகரிக்கிறதா?

அல்லது என் வாழ்க்கையையும் மாற்றுகிறதா?

என்னுடைய பழைய குணங்கள் குறைந்து, கிறிஸ்துவின் குணங்கள் அதிகரிக்கின்றனவா?

பிறருடைய தவறுகளைச் சகிக்கும் பொறுமை என்னிடம் வளர்ந்திருக்கிறதா?

நான் ஆண்டவரோடு நடந்து பெற்ற தனிப்பட்ட அனுபவங்கள் என்னுடைய விசுவாசத்தை வளர்த்திருக்கின்றனவா?

என் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வெறும் கடமையாகத் தொடருகிறதா?

அல்லது நாளுக்கு நாள் தேவனோடு புதிய அனுபவங்களைப் பெற்று வளருகிறேனா?

ஆண்டுகள் கடந்தால் மட்டும் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி வராது. கிறிஸ்துவோடு நெருக்கமாக நடந்து, அவரை அனுபவித்து, அவருடைய சுபாவங்களில் வளரும்போதுதான் உண்மையான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை பிரகாசிக்கும்.

🙏 ஜெபம்:

அன்பின் பரலோகப் பிதாவே,

எங்களை வெறும் பக்தி ஒழுங்குகளைப் பின்பற்றுகிறவர்களாக மட்டும் இல்லாமல், உம்மோடு உண்மையான உறவில் வளருகிறவர்களாக மாற்றும்.

ஜெபம், வேத தியானம், ஆராதனை மற்றும் ஊழியம் ஆகியவை எங்களுக்கு வெறும் கடமைகளாக மாறாமல், உம்மை இன்னும் அதிகமாக அறிந்து அனுபவிக்கும் வழிகளாக இருக்க கிருபை தாரும்.

கர்த்தாவே, ஆண்டுகள் கடந்தும் அதே ஆவிக்குரிய நிலையில் நின்றுவிடாமல், நாளுக்கு நாள் உம்முடைய சுபாவங்களில் வளர எங்களுக்கு உதவி செய்யும்.

எங்கள் கோபம் குறையட்டும்.

எங்கள் பொறுமை அதிகரிக்கட்டும்.

எங்கள் அன்பு வளரட்டும்.

எங்கள் மன்னிக்கும் மனம் பெருகட்டும்.

எங்கள் வாழ்க்கையில் கிறிஸ்துவின் தன்மைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகமாக வெளிப்படட்டும்.

சோதனைகளின் நடுவிலும் உம்முடைய வழிநடத்துதலை அனுபவிக்கச் செய்யும்.

பலவீனங்களின் நேரங்களில் உம்முடைய பலத்தை அறியச் செய்யும்.

ஒவ்வொரு நாளும் உம்மோடு நடந்து புதிய ஆவிக்குரிய அனுபவங்களைப் பெற எங்களுக்கு கிருபை தாரும்.

எங்கள் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை இயந்திரம் போலவும், வெறும் பழக்கமாகவும் தொடராமல், உம்மோடு உயிருள்ள உறவில் வளர்ந்து, பல கனிகளைக் கொடுக்கும்படி எங்களை மாற்றும்.

எங்கள் வாழ்க்கை நாளுக்கு நாள் உம்முடைய மகிமையைப் பிரதிபலிக்க உதவி செய்யும்.

இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஜெபிக்கிறோம்.

ஆமென்.